‘En hoe is het nou met de kinderen?’ We praten met een stel vrienden. Vroeger samen gestudeerd, lief en leed gedeeld, geprobeerd het wat bij te houden ondanks afstand en overvolle agenda’s … En al gauw de onvermijdelijke vraag (van twee kanten tegelijk zelfs): ‘…en hoe is het nou met de kinderen?’. Daar kun je natuurlijk van alles over uitwisselen, maar één ding interesseert je het meest: die uitgevlogen kinderen, die nu op eigen vleugels vliegen: vliegen ze met God en zijn ze in een gemeente geland? Zorgen
Al gauw blijkt dat dat heel verschillend kan uitpakken en dat er heel wat factoren in het spel zijn. Met een keurige attestatie en een keurige vermelding in het kerkblad ben je er niet. En zelfs het lidmaatschap van een solide christelijke studentenvereniging is geen garantie, al kan het helpen bij het landen in een nieuw nest … De een na de ander van mijn vrienden komt met een zorgelijk verhaal. Een zoon die zoekende is: hij gaat allerlei gemeenten bij langs, want de kerk waar hij ‘hoort te zijn’ ziet niet merkbaar naar hem om. Hij is dan maar op zoek gegaan naar ‘een kerk die beter bij hem past, waar ze hem nodig hebben’.
Een ander heeft een dochter, die kwam wonen in de stad omdat ze daar haar eerste baantje had. En dan? Ze kent hier niemand. En in zelf contact
maken is ze niet echt sterk. Toen ze werd afgelezen en even moest gaan staan werd ze na afloop van de dienst door niemand aangesproken. Zelfs niet de mensen die bij haar in de buurt zaten. Dat was ze in de kerk van haar ouders heel anders gewend. Een paar keer probeert ze nog wat te blijven na de dienst: misschien dat iemand vraagt of ze mee wilde koffiedrinken of zo. Maar dat gebeurde niet. Al gauw komt de klad in haar kerkgang. Gek is dat, maar vooral op zondag voelt ze zich niet goed. Ze ziet er tegenop om te gaan. Ze blijft thuis. De eerste keer was dat best moeilijk, maar het gaat steeds gemakkelijker… ‘Ze missen me toch niet….’ zegt ze bitter tegen haar ouders. En zo is het toch ook: ze missen haar niet …!(?)
Komt je bekend voor?
Mij wel. Ik hoorde het in de loop van de tijd vaker. Van mensen die hier nieuw waren en elders dergelijke ervaring opdeden bijvoorbeeld. Op kennismakingsbezoek hoor ik dan enthousiast dat er al wijkteamleden zijn langs geweest en iemand uit de wijk zelf met een bloemetje kwam: ‘dat waren we zo niet gewend!’. Toch verloopt de ‘inburgering’ die moet volgen in wijk en gemeente soms best stroef. Met al zijn of haar talenten blijft iemand in de grote massa zomaar onbekend en dus ongevraagd. En om jezelf nu aan te bieden n.a.v. een oproep in de Klaroen dat lijkt voor velen toch een te grote stap. En dan kan alsnog de ‘vervreemding’ toeslaan, het gevoel van ‘dit is mijn thuis niet’. Het praten over ‘ze’ in plaats van ‘we’. En het wegblijven, ‘want ze missen mij toch niet’.
Ook mensen die hier al lang wonen, maar door b.v. ziekte of gemis een moeilijke periode doormaken kunnen dit gevoel krijgen. En minder of zelfs helemaal niet meer de diensten of andere bijeenkomsten bezoeken. Zeker voor iemand die niet (meer) een ‘maatje’ heeft om dit soort dingen te ondernemen kan het best lastig zijn het vol te houden. Of je nu heel jong bent of heel oud – zoveel verschil maakt dat niet.
Wat nu?
Een standaardoplossing bestaat niet. Ik kan zeggen: ‘Hoog tijd voor de huiskamergroepen!’ Dat zeg ik dan ook, en met overtuiging. Maar ik heb echt niet de illusie dat daarmee alle problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Laten we in ieder geval allemaal bovenstaande Ter Overweging meenemen. En allemaal, van senior tot junior, van twintig jaar Koningskerker tot aspirant-lid, vooral hart en ogen en oren open houden! En in alle eenvoud doen wat de goede Herder van jou verwacht. Zijn we niet allemaal in zijn dienst zijn navolgers? Hij wil ons niet missen. Hoe zouden we elkaar dan wèl kunnen missen?
J.Hagg
