Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar. Dat merken we steeds weer. Toen ik daar onlangs weer bij stil stond, liep ik tegen een citaat aan van Henri Nouwen, dat hier heel mooie dingen over zegt: “Wij leven maar kort en in dat korte leven kussen verdriet en vreugde elkaar op ieder moment. Verdriet heeft de eigenschap alle ogenblikken van ons leven te doortrekken. Het schijnt dat er geen ondubbelzinnige, pure vreugde bestaat, maar dat we zelfs in de meest gelukkige momenten van ons bestaan een ondertoon van verdriet bespeuren. Wij zijn nooit volkomen tevreden. Bij elk succes ligt jaloezie op de loer. Achter iedere glimlach schuilt een traan. Bij iedere omhelzing is er eenzaamheid. Bij iedere vriendschap distantie. Bij alle vormen van licht zijn we ons bewust van de ons omringende duisternis. Maar deze indringende ervaring, waarin alle aspecten van het leven worden aangeraakt door schaduwen van de dood, kan verwijzen naar de werkelijkheid buiten de werkelijkheid van ons bestaan. Daardoor kijken we vol verwachting uit naar de dag dat onze harten vervuld worden met volmaakte vreugde, een vreugde die niemand ons kan ontnemen.”
Daar kun je mee verder, in vreugde en in verdriet.
H.J. Messelink
