Deze week kreeg ik een ‘ter overweging’ gemaild, die ik graag met u allen wil delen: EENZAAM…
Daar staat hij weer, aan de kant van de weg en tuurt in de verte of hij al iets ziet aankomen. Het loopt al tegen etenstijd en het wordt tijd om weer in huis te gaan. Langzaam sjokt hij naar huis als een oude, vermoeide man. Wie hem een jaar geleden al gekend heeft, herkent hem bijna niet meer. Toen was hij nog een statige en krachtige man, die de hele wereld nog aan kon, maar hij is nu geen schim meer van die man.
Een jaar geleden kwam zijn jongste zoon bij hem en vroeg hem om zijn erfdeel, hij wou de wijde wereld in en genieten wat er te genieten valt. En zo vertrok hij, op een mooi paard met mooie kleren en een rijk gevulde zak met geld. Hij liet zijn vader en zijn verleden achter zich, de hele wereld lachte hem toe. Zijn vader, die achter bleef, zag hem na met betraande ogen…
Sinds die tijd stond hij op de uitkijk of zijn zoon alweer terug kwam, maar telkens ging er weer een dag voorbij zonder een teken van leven… O ja, thuis was er nog genoeg te doen, de boerderij draaide gewoon door, er werd weer geoogst, er werden weer jonge dieren geboren, er werd weer gefeest als de oogst binnen was, er waren weer de gesprekken aan tafel, maar de man was er met zijn hart niet bij, het verlangen naar zijn kind overheerste, wanneer zou hij hem weerzien? Ondanks alle drukte om hem heen, was de inmiddels sterk verouderde man eenzaam …
Ik heb ook een Vader, hoe vaak zou Hij eenzaam zijn omdat Hij op mij zit te wachten …. O ja, natuurlijk lees ik wel in de Bijbel, ik ga naar de kerk, ik bid wel voor het eten en zo, maar wanneer ben ik voor het laatst echt naar Hem toegegaan in gebed en heb mij helemaal aan Hem gegeven …
Hoe vaak is Hij eenzaam geweest om mij…?
Ook nu nog…?
Saskia Havinga
